Door verder te klikken op onze website, accepteer je cookies en vergelijkbare technieken. 

| Meer informatie

Sluiten
Column VIII: januari

"Iedereen heeft een mening over zorg"

Daar is t‘ie dan, de laatste column van mijn eerste reeks bij Mantelaar. Met veel plezier heb ik het afgelopen half jaar mijn visie op de zorg beschreven. Ik heb steeds geprobeerd om goed beargumenteerde, positieve verhalen te schrijven.  Als ik mijn columns nalees valt op dat er geen negatieve verhalen geschreven zijn over de wijze waarop bestuurders hun functie uitoefenen, vergaande technologie of politieke keuzes die in 2018 gemaakt zijn. Omdat ik zelf niet werkzaam ben in de zorg, voelde dat als niet aan mij om te doen. Al lezend roept dit de vraag op: Mag ik als buitenstaander een mening hebben over de zorg?

Het is een bekend probleem van onze tijd want we geven de hele dag onze mening. Het is niet nodig om expert te zijn om er toch iets van te vinden. Echt heftige racistische of een gewelddadige mening wordt laf anoniem onder het artikel geplaatst. Maar ook zonder die comments te lezen, kan het niemand ontgaan dat het in deze harde ‘meningencultuur’ moeilijk is om iets goed te doen. Ik sprak een verpleegkundige die regelmatig het advies kreeg om in de thuiszorg te gaan werken aangezien je daar “een stuk minder hard hoeft te werken dan in het ziekenhuis” want, zo werd vervolgd, “daar hoef je alleen maar kousen aan te trekken”. Steeds sneller geven we onze mening en advies zonder er iets vanaf te weten. Bloedirritant, zoveel stuurlui aan wal die vertellen hoe het moet.

Beste stuurlui staan op de brug?

Toch kan het perspectief van een buitenstaander, mits goed beargumenteerd en niet te belerend, waardevol zijn. David Burkes stelde in Forbes Magazine dat de bijdrage van kritische outsiders essentieel is voor innovatie in traditionele en bureaucratische branches. Volgens Burkes zijn outsiders in staat een probleem vanuit een ander perspectief te benaderen. Enthousiasme en frisse ideeën kunnen aanstekelijk werken. Dit principe geldt ook voor de sociaal maatschappelijke ondernemers waar ik eerder over schreef: Sergio van Santvoort Vorst, Jay Newton Small en Wilbert van der Kamp. Bij alle drie ontstond het idee voor hun onderneming vanuit een eigen ervaring met de zorg. Newton Small wilde het verhaal van haar vader met verpleegkundigen delen en schreef een prachtig memoire van haar vaders leven. Dat bleek zo’n groot succes onder het verpleegkundig personeel dat ze meer ouderen wilde helpen. En zo ontstond Memorywell waarmee het levensverhaal van ouderen door schrijvers wordt opgetekend en via haar website wordt gedeeld met de omgeving van de patiënt. Van der Kamp ontwikkelde een app waarmee hij een kaartje naar zijn oma kon sturen. Inmiddels is OmaPost een groot succes: met kerst ontvingen 2000 ouderen 12.000 kerstkaarten. De app van Van Santvoort Vorst verlaagt de drempel voor Mantelzorgers om hulp te vragen bij bekenden. Ook Mantelaar en VGZ slaan de handen ineen om de mantelzorgers te ondersteunen. Deze samenwerking maakt het mogelijk om de zorg van Mantelaar’ studenten flexibel in te zetten.

Outside - in. 

Deze outsiders zijn insiders geworden en bewijzen hoe je met een simpel idee het leven van patiënten en mantelzorgers blijvend kunt veranderen. En dat is precies wat we nodig hebben in de zorg: aanpakkers met een visie om de zorg te versimpelen en mensen te helpen. Bedankt Mantelaar, voor deze plek op jullie website. Ik heb met veel plezier geschreven en ik hoop nog veel langer de ontwikkelingen van in- en outsiders te volgen.

U bevindt zich hier: