Door verder te klikken op onze website, accepteer je cookies en vergelijkbare technieken. 

| Meer informatie

Sluiten
Menu

Het, op één na, meest waardevolle bezit

Bij Mantelaar benoemen we dit vaak. Diegene waarvoor je mantelzorg draagt, in de gevallen waar het ouderen betreft, is vaak je, op één na, meest waardevolle bezit. Of het nou je partner is of je ouder. Het feit dat diegene kwetsbaar is, maakt dat je het nog meer koestert.

Je meest waardevolle bezit zijn natuurlijk je kinderen. Ook kwetsbaar, ook afhankelijk van jouw zorg en met nog een heel leven voor zich. En de mate van lol, liefde en succes dat ze in dat leven gaan hebben is voor een groot deel afhankelijk van jouw zorg. Dat maakt jouw verantwoordelijkheid jegens hen groot. Nog onverlet alle darwinistische motieven die er zijn om meer verantwoordelijkheid te voelen voor de zorg van je jonge kinderen dan voor je ouder wordende ouder of partner.

En toch zie je in onze maatschappij iets geks gebeuren. Bijna alle ouders (inclusief ikzelf) hebben geen enkele moeite de zorg over hun kinderen meerdere dage in de week geheel over te laten aan opvang, oppas of familie. De maatschappij kijkt daar niet van op of om, van schaamte is hier geen enkele sprake. Bij het uit handen geven van de zorg over ouderen ligt dat heel anders.

Veel mantelzorgers komen pas bij Mantelaar terecht, als de mantelzorger echt niet meer kan en bijna op omvallen staat. En dan nog is er vaak sprake van schaamte omdat ze zelf de zorg niet meer kunnen bieden. Die schaamte in ten dele intrinsiek en wordt voor een deel ingegeven door angst voor een oordeel vanuit de maatschappij.

Dit heeft enorm nadelige gevolgen. In de eerste plaats voor de betrokkenen, maar ook voor de maatschappij als geheel. De mantelzorger raakt overbelast en is plotseling nauwelijks of helemaal niet meer inzetbaar. Die leidt tot angst en verdriet bij zowel de zorgvrager als de zorgvelener. En heeft regelmatig tot gevolg dat de zorgvrager naar een intramurale setting moet.

Ik krijg mijn hoofd hier niet omheen. Waarom geven we de zorg van onst kostbaarste bezit gemakkelijk en zonder gêne voor een groot deel uit handen en kost dit ons bij ons op één na kostbaarste bezit heel veel moeite en leidt het vaak tot schaamte?

Ik hoop dat er mensen zijn die een antwoord hebben op deze vraag of hierover met mij indiscussie willen gaan. In de hoop het te leren begrijpen en onze hulpverlening hier op aankunnen passen.

Titiaan Zwart

U bevindt zich hier: