https://www.mantelaar.nl/mooie-verhalen/_407____NL

Yvonne

Weer reizen, maar dan minder ver

Mevrouw Yvonne Klinkert (1935)

Ik wil niet meer zo ver van huis, laat staan in m'n eentje door Azië reizen, zoals ik vroeger deed. Binnen Europa is me ver genoeg. Dat komt door fysieke beperkingen, onlangs ben ik aan mijn knie geopereerd.

Tussen de karweitjes door en tijdens de koffie kletsen we wat, mijn zorgstudent Myrte en ik. Zij is een verrijking van mijn leven, en niet alleen omdat ze de boel op orde houdt.

Als ik zo terugkijk, heb ik een rijk leven gehad. Veel meegemaakt, ook heftige dingen. Ik werkte ooit in een opvanghuis voor drugsverslaafden, in een tijd dat men nog amper wist wat drugs met je deden. Pure heroïne werd daar gebruikt. Schreeuwpartijen, ruzies, vechten, messen, het hoorde er allemaal bij. Toch ben ik nooit bang geweest. Ook niet die ene keer, toen een boom van een kerel, zo dronken als een tor, me bij de keel greep en niemand me te hulp schoot.

Mijn zoon raakte toen hij begin twintig was diverse keren in een psychose. Daarna werd hij nooit meer dezelfde. Uiteindelijk had hij toch de moed zich uit deze uitzichtloze situatie te bevrijden. Over die verdrietige periode heb ik een boek geschreven. Net als over mijn groepsreizen naar China. Dat was in een tijd dat het land zich na een lange periode van isolatie voorzichtig openstelde voor westerse toeristen. Het was pionieren voor mij en de andere gidsen in die tijd.

Vroeger was ik een verlegen meisje. Maar toen de kinderen groot werden - ik ging werken en later ook reizen - ontdekte ik nieuwe kanten van mezelf. Ik werd zelfstandiger, zelfbewuster. Na vijfentwintig jaar huwelijk kwam dan toch de scheiding. Ik had weliswaar een liberale man getrouwd, iemand die me geen strobreed in de weg legde, maar ik had behoefte aan nog meer vrijheid.

Een rustig baantje was niets voor mij. Daar werd ik doodongelukkig van. Altijd was ik op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ik werd buddy van aidspatiënten, in een tijd dat er nog amper medicijnen waren. Later werd het leven dragelijker. Maar die beginperiode was zwaar. Zowel voor de patiënten als voor de buddies.

Tot voor kort schonk ik koffie bij revalidatiecentrum Reade, hier op de Overtoom. Straks, als ik weer goed ter been ben, wil ik dat weer oppakken.

De mantelzorg heb ik zelf geregeld. Ik las een artikel over Mantelaar in Het Parool en het leek me wel wat. Zij bieden een mooie aanvulling op de thuishulp.

Myrte
Interview Myrte (1994)

Ouderen zijn inspirerend.
 

Toen ze in het ziekenhuis lag sms’ten we regelmatig en ook andere dingetjes doe ik graag, zoals laatst een OV-kaart voor haar regelen. Ze is me echt dierbaar geworden.

 

Mirte

Ouderen zijn inspirerend

Myrte Gorris (1994)

Wij, medicijnenstudenten, kregen allemaal een mailtje van Mantelaar. Ik was net op zoek naar werk, dus dat kwam goed uit. Ik vind oudere mensen inspirerend. De verhalen die ze vertellen, hun levenswijsheid. En hoe ze naar zichzelf en de wereld om hen heen kijken, hoe ze kunnen relativeren. Misschien wel omdat ze veel hebben meegemaakt. Ik vind dat verfrissend om mee te maken.

Mevrouw Klinkert en ik hebben vaak de grootste lol. We kunnen lachen om dezelfde dingen. Ik heb met haar, nu je me dat zo vraagt, een andere relatie dan met mijn eigen oma. Die ziet mij echt als haar kleinkind, terwijl de relatie met mevrouw Klinkert vriendschappelijker is. Meer gelijkwaardig, ondanks dat ze formeel mijn werkgever is.

Ik vind het bijzonder hoe open ze is en hoe positief ze in het leven staat, ondanks alles wat ze heeft meegemaakt. Ze praat er wel eens over tijdens de koffie of als we samen een boterham eten. Ook met mijn eigen oma heb ik lange gesprekken, maar die zijn toch anders. Ik weet niet zo goed hoe ik dat moet zeggen. Misschien wel omdat we familie zijn.

Ik doe bij mevrouw Klinkert wat er moet gebeuren. Stofzuigen, de badkamer schoonmaken, afstoffen. Daar ben ik flexibel in. Ik hoef niet altijd op een vaste tijd te komen. Het voelt ook helemaal niet als werken. Toen ze in het ziekenhuis lag sms'ten we regelmatig en ook andere dingetjes doe ik graag, zoals laatst een OV-kaart voor haar regelen. Ze is me echt dierbaar geworden.

Mevrouw Klinkert is een zelfstandige vrouw, die haar eigen boontjes wil doppen. Maar daarnaast is ze ook zorgzaam en heel sociaal. Ze vindt bijvoorbeeld dat ik niet teveel voor haar buiten m'n vaste uren moet doen, terwijl ik het helemaal niet zo erg vind haar zo nu en dan met iets te helpen. Ze heeft veel aanloop, kent veel mensen hier in de flat, heeft een uitgebreid netwerk, en ook haar dochter komt regelmatig langs. De telefoon gaat vaak als ik er ben. Zowel haar vaste lijn als haar mobiel. Soms rinkelen ze tegelijkertijd, wat tot verwarring en hilariteit leidt.

In plaats van de verplichte verpleeghuisstage in het eerste jaar, heb ik bij de VU op de afdeling gynaecologie gewerkt. Ik had dus geen ervaring met ouderen, maar dit werk gaat me goed af. Wat ik wil worden? Ik denk aan cardiologie of misschien toch wel geriatrie, want zoals ik al zei, de omgang met ouderen vind ik inspirerend.

Yvonne
Mevrouw Yvonne Klinkert (1935)

Weer reizen, maar dan minder ver

Tussen de karweitjes door en tijdens de koffie kletsen we wat, mijn zorgstudent Myrte en ik. Zij is een verrijking van mijn leven, en niet alleen omdat ze de boel op orde houdt.