https://www.mantelaar.nl/mooie-verhalen/dhr-van-rooijen-robin/_481____NL

Meneer Rooijen

Sinds het gedonder in mijn hoofd

Dhr. Van Rooijen (1938)

Ik zit hier nu bijna een jaar in verzorgtehuis De Rijp in Bloemendaal. Sinds het gedonder in mijn hoofd - ik heb een herseninfarct gehad - laat mijn korte termijngeheugen me in de steek. Maar ik weet nog wel veel van vroeger; mijn olifantengeheugen doet het nog heel goed.

En elke keer als ik weer buiten kom en ik vind dat zo lekker ruikt, dan ben ik tevreden.

Ik heb Rechten gestudeerd in Leiden en daar heb ik bij het studentencorps gezeten. Ik was een overtrouwe bezoeker van sociëteit Minerva en ik heb ontzettend lang over mijn studie gedaan. Toen kon dat nog. Na mijn studie heb ik een ontzettend leuke diensttijd gehad. Ik ben reserveofficier geworden en heb in Middelburg een opleiding gevolgd tot militair boekhouder. Toen ben ik in Duitsland terecht gekomen. Daar kostte alles een scheet en drie knikkers en bier tien cent, dus voor een deel was dat een voortzetting van het studentenleven.

Daarna ben ik bij ABN AMRO gaan werken. Daar heb ik niet bijzonder goede herinneringen aan, omdat de opleiding in die tijd heel slecht was. Na die opleiding ben ik naar het grootste kantoor in Den Haag gegaan. Ik reisde het hele land door. De ene dag in Maastricht, de andere dag in Groningen. Het was heel afwisselend, hoor. En daar heb ik heel veel geleerd. Maar op een gegeven ogenblik kwam dat bankleven mij zo de neus uit. De sfeer bij zo'n groot bedrijf beviel me niet. Dus toen heb ik van de ene op de andere dag mijn baan opgezegd en ben ik voor mijzelf begonnen als advocaat.

Ik ben vrij lang advocaat geweest. Een ongelooflijk spannend en inspannend beroep. Ik heb dat met ontzettend veel plezier gedaan. Ik vind het jammer dat ik dat niet meer kan. Ik had, voordat ik het gedonder in mijn hoofd kreeg, gedacht dat ik in het harnas kon sterven. Hoewel, ik heb zelf weleens met een advocaat van 75 jaar te maken gekregen en dan merk je wel dat daar toch de scherpe kantjes van af waren.

Nu zit ik hier in een verzorgtehuis in Bloemendaal. Wat zij voor mij doen? Mij voeren. Nee hoor. Ik zie zo slecht, dus ik kon niet meer zelfstandig wonen. Je zou het bijna een gezinsvervangend huis kunnen noemen. Ze doen alles voor je hier. Maar Mantelaar levert mij iemand die mij één keer per week ‘uitlaat’. Dat gebeurt hier niet. De jongen van Mantelaar gaat dan drie uur met mij wandelen. Tijdens het wandelen praten we een beetje. Het zijn jongens met wie je een redelijk gesprek kunt hebben en dat is wel prettig.

Robin
Interview Robin (1983)

Enorm geboeid door wat er in mensen omgaat

De tijd vliegt, want we hebben altijd interessante gesprekken.

 

Robin

Enorm geboeid door wat er in mensen omgaat

Robin (1983)

Ik kom oorspronkelijk uit België en ben naar Nederland gekomen omdat het onderwijs hier vrijer georganiseerd is. Het bood me meer mogelijkheden. Mijn studie psychologie heb ik gekozen, omdat ik enorm geboeid ben door wat er in mensen omgaat. Het hoe en het waarom mensen doen wat ze doen. Wat ons als mens beweegt, wat ons doet functioneren of net niet doet functioneren.

De tijd vliegt, want we hebben altijd interessante gesprekken.

Via Mantelaar kom ik in contact met ouderen. We zijn allen producten van onze tijd en daarom vind ik het altijd heel interessant om van gedachten te wisselen met mensen die in een ander tijdperk zijn opgegroeid. Hoe jong of oud je bent, je hebt altijd wel van elkaar te leren.

Elke week pik ik mijnheer Van Roijen op in zijn kamer voor een wandeling van ongeveer twee uur. Hij mag dan wel last hebben van het minder goed functioneren van zijn korte termijngeheugen; zijn lange termijngeheugen doet het nog perfect en zijn kennis heeft hij dus nog steeds. Hij is een beleerd man en was in zijn job advocaat. We kunnen echt over alles praten en ik kan bij hem ook steeds terecht voor goede raad. De oorlog heeft voor hem geen geheimen en ik, te jong om de impact te kunnen begrijpen, luister gefascineerd naar wat hij daarover te vertellen heeft. Maar ook hij heeft vele vragen aan mij, bijvoorbeeld over hoe het in België anders is dan in Nederland.

Tijdens het wandelen ben ik zijn ogen voor hindernissen en gevaar op de weg, want zijn eigen zicht is niet zo goed meer. Hij moet daarvoor zijn vertrouwen in mij kunnen leggen en dat doet hij ook, zegt hij. Het is fijn om op deze manier te kunnen werken, met fijne gesprekken en een vertrouwensband.

Toen we eens tijdens een wandeling aan de praat raakten met een man, bleek dat de twee heren elkaar kenden van vroeger. Ze hebben beiden niet een al te best zicht meer en waren elkaar vijf minuten voordien pal voorbij gelopen. De andere man was zijn hond aan het uitlaten en mijnheer Van Roijen zei tegen die man al grappend dat ook hij uitgelaten werd, als een hond met begeleiding. Sindsdien ben ik zijn ‘uitlaatdienst’.

Met een onwijs gevoel voor humor en haar hart op de tong zijn mijn bezoeken aan haar nooit saai.

Ik studeer geneeskunde aan de VU en zit inmiddels in mijn tweede jaar. Oorspronkelijk kom ik uit Breda waar ik een aantal jaar op de gesloten afdeling heb gewerkt in een verpleeghuis. Daar ben ik erachter gekomen dat ik het ontzettend leuk vind om met de oudere generatie te werken. Mensen hebben vaak al een hoop meegemaakt, hebben veel gezien van de wereld, kijken anders tegen het leven aan en dat vind ik ontzettend boeiend.

Als ik later oud ben, wil ik genieten van mijn laatste dagen. Naar buiten kunnen als ik naar buiten wil, naar het theater kunnen als er een nieuw stuk draait, door de regenplassen stampen als ik daar zin in heb en ik over een goed stel regenlaarzen beschik. Door een bedrijf als Mantelaar is dit mogelijk en dat vind ik mooi. Ik wil daarom ook graag de ouderen van nu geven wat ik later hoop te krijgen. Een leuke, fijne ouwe dag.

Mevrouw van Buuren is een fantastische dame met een bijzondere achtergrond. Ze komt uit een joodse familie en is inmiddels al 103. Ze is ontzettend bij de pinken en ik word er dan ook vaak tussen genomen. Zij heeft mij een hoop levenslessen geleerd. Zo is het namelijk zo dat: ‘Iedere gek heeft zijn gebrek’. De mooiste vind ik toch wel: ‘Het leven is een schouwtoneel, ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel.’

Meneer Rooijen
Meneer Rooijen (1938)

Sinds het gedonder in mijn hoofd

En elke keer als ik weer buiten kom en ik ruik het zo lekker ruiken. Dan ben ik tevreden.