https://www.mantelaar.nl/mooie-verhalen/mevr-buuren-poons-floor/_480____NL

Mevrouw Buuren Poons

Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel

Mevrouw Buuren-Poons (1911)

Ik wilde zo lang mogelijk thuis blijven wonen maar op een gegeven moment ging dat niet meer. Ik ben dan ook 103 jaar oud en heb veel meegemaakt. Nu de thuiszorg is weggevallen, komt Mantelaar twee keer in de week op bezoek. Voor de gezelligheid. Dan gaan we koffie drinken in de bezoekersruimte, kletsen. Zij nemen koekjes mee, of chocola. Ik vind het nog altijd belangrijk om goed voor mijn gasten te zorgen en probeer ze altijd voor te zijn met het aanbieden van koffie. Dat heb ik altijd leuk gevonden, gastvrouw zijn.

Maar de gezelligheid tijdens de bezoekjes blijft voor mij het belangrijkst.

Met mijn man heb ik in Haarlem gewoond, daar was ik heel gelukkig. Ik vond het altijd heel gezellig om mensen om mij heen te hebben. En als er mensen langskwamen, de buren bijvoorbeeld, mochten ze heel weinig doen bij mij. Gewoon lekker zitten. Ik vond het leuk om voor de mensen te zorgen.

Vroeger heb ik de Mulo gedaan en daarna heb ik in een damesmodezaak gewerkt. Ook stond ik vaak achter de kassa in de slagerij van mijn vader. Goed vlees hadden we daar. Helaas, denk ik weleens, is het vlees dat ik nu op mijn bord krijg niet meer zo goed als vroeger.

Mijn man is een tijd geleden overleden. Maar ik heb een dochter, zij komt regelmatig langs. Ook de hulp die ik al jaren heb en mijn steun en toeverlaat is, is nog heel betrokken. Samen met Mantelaar is er zo een klein netwerkje aan zorgers die bij mij een oogje in het zeil houden. Dat is voor iedereen prettig. Meestal kan ik het niet laten hen één van mijn levenslessen mee te geven: Het leven is een schouwtoneel. Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel.

Floor
Interview Floor (1993)

Een andere blik op het leven

Met een onwijs gevoel voor humor en haar hart op de tong zijn mijn bezoeken aan haar nooit saai.

 

Floor

Een andere blik op het leven

Floor (1993)

Online, want zo gaat het tegenwoordig veelal, liep ik tegen een oproep van Mantelaar aan. Ik las over het principe van dit bedrijf en raakte enthousiast. Ik zag dit als een mooie manier om mijn liefde voor mensen hier in Amsterdam te verspreiden als ‘mantelzorger’. Dus ik ging solliciteren. Gelukkig niet via het internet. Mens op mens contact is toch wel waar ik mijn plezier uit haal en met mij een hoop anderen. Waaronder onze oudere medemens. Laat ik nou gek zijn op onze oudere medemens.

Met een onwijs gevoel voor humor en haar hart op de tong zijn mijn bezoeken aan haar nooit saai.

Ik studeer geneeskunde aan de VU en zit inmiddels in mijn tweede jaar. Oorspronkelijk kom ik uit Breda waar ik een aantal jaar op de gesloten afdeling heb gewerkt in een verpleeghuis. Daar ben ik erachter gekomen dat ik het ontzettend leuk vind om met de oudere generatie te werken. Mensen hebben vaak al een hoop meegemaakt, hebben veel gezien van de wereld, kijken anders tegen het leven aan en dat vind ik ontzettend boeiend.

Als ik later oud ben, wil ik genieten van mijn laatste dagen. Naar buiten kunnen als ik naar buiten wil, naar het theater kunnen als er een nieuw stuk draait, door de regenplassen stampen als ik daar zin in heb en ik over een goed stel regenlaarzen beschik. Door een bedrijf als Mantelaar is dit mogelijk en dat vind ik mooi. Ik wil daarom ook graag de ouderen van nu geven wat ik later hoop te krijgen. Een leuke, fijne ouwe dag.

Mevrouw van Buuren is een fantastische dame met een bijzondere achtergrond. Ze komt uit een joodse familie en is inmiddels al 103. Ze is ontzettend bij de pinken en ik word er dan ook vaak tussen genomen. Zij heeft mij een hoop levenslessen geleerd. Zo is het namelijk zo dat: ‘Iedere gek heeft zijn gebrek’. De mooiste vind ik toch wel: ‘Het leven is een schouwtoneel, ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel.’

Buuren Poons
Mevrouw Buuren Poons (1911)

Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel

Maar de gezelligheid tijdens de bezoekjes blijft voor mij het belangrijkst.