Door verder te klikken op onze website, accepteer je cookies en vergelijkbare technieken. 

| Meer informatie

Ik heb het begrepen
Column III
Column III

De kracht van storytelling voor alzheimerpatiƫnten

“Het moment dat ik oma moest achterlaten in het verpleeghuis was verschrikkelijk” vertelt mijn moeder. “Ze was in paniek. Achter een gesloten deur riep ze dat ik haar daar niet mocht achterlaten, dat ze mee naar huis wilde”. Ik heb mijn oma nooit gekend, ze overleed voor mijn geboorte op 60-jarige leeftijd aan de gevolgen van alzheimer. Dertig jaar later worstelen mantelzorgers met dezelfde vragen als mijn moeder destijds: “Krijgt mijn moeder wel liefdevolle zorg in een verzorgingstehuis waar niemand haar heeft gekend en weet wie ze was?”

Het is september, Alzheimer maand en ik weet meteen wie ik ga bellen… mijn moeder, ze was 19 toen mijn oma alzheimer kreeg. En hoewel ik oma niet heb gekend speelde de leegte die ze achterliet wel een rol bij ons thuis. Wanneer alzheimer, of het gemis van oma ter sprake kwam, zei mijn moeder “Niet te moeilijk doen over het verzorgingstehuis hoor, als jullie niet meer voor me kunnen zorgen mogen jullie mij gewoon wegbrengen”. Ik heb altijd geweten hoe zwaar mijn oma’s uithuisplaatsing was voor mijn moeder. Aan de telefoon vertel ik haar dat ik hier graag een column aan wil wijden. “Ik wil er best iets over vertellen” begint mijn moeder “maar het is al meer dan 30 jaar geleden en ik hoop dat er in de zorg veel is veranderd”. De zorg is inderdaad veranderd, maar er is nog geen genezend medicijn gevonden. Dementie is ook nu nog een complexe ziekte die zich niet alleen uit in geheugenverlies. Ook de identiteit van de patiënt verandert. Verlies van het cognitief vermogen leidt tot frustratie en verdriet en dat is voor alle partijen lastig.

Als de zorg thuis niet meer gaat

“Steeds als ik gewend was dat ze een bepaalde handeling niet meer kon uitvoeren, was er weer iets anders dat ze niet meer kon… toen ze incontinent werd, ’s nachts ging dwalen en het gas open liet staan kregen wij het thuis niet meer voor elkaar om voor haar te zorgen”.  Als de zorg thuis teveel wordt is het verpleeghuis onvermijdelijk. Een lastig moment omdat het naast alle emoties ook nieuwe vragen oproept: zal mijn moeder/vader/echtgenoot het hier goed hebben? Begrijpt de verpleging mijn dierbare wel als zij de persoon die zij/hij was niet hebben gekend en het zelf ook niet uit kunnen leggen?

Een Amerikaanse journaliste worstelde bij de opname van haar vader met dezelfde vragen. Ze startte Memorywell; een bedrijf bestaande uit journalisten die memoires van alzheimerpatiënten optekenen. Die verhalen worden geprint, op de kamerdeur gehangen of op andere manieren gedeeld met het verpleegkundig personeel. In Nederland zijn er ook verpleeghuizen die met fotoboeken werken, maar deze worden gebruikt om bij de patiënt zelf herinneringen op te roepen. Memorywell daarentegen gebruikt storytelling om de patiënt zelf te introduceren bij bezoekers, artsen en verpleegkundigen. De verhalen zijn van hoge kwaliteit en geven bezoekers en professionals de kans een persoonlijke connectie te maken met de patiënt. Ik denk dat Memorywell een waardevol instrument kan zijn in het streven om de zorg persoonlijker te maken. De memoires hebben een geruststellend effect bij de familie en de potentie het werkplezier van het personeel te vergroten. Want af en toe even herinnerd worden aan de persoon die de patiënt was maakt het makkelijker om contact te maken en persoonlijke aandacht te geven.

U bevindt zich hier: