Door verder te klikken op onze website, accepteer je cookies en vergelijkbare technieken. 

| Meer informatie

Ik heb het begrepen
Mevrouw Buuren-Poons (1911)
Mevrouw Buuren-Poons (1911)

Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel

Ik wilde zo lang mogelijk thuis blijven wonen maar op een gegeven moment ging dat niet meer. Ik ben dan ook 103 jaar oud en heb veel meegemaakt. Nu de thuiszorg is weggevallen, komt Mantelaar twee keer in de week op bezoek. Voor de gezelligheid. Dan gaan we koffie drinken in de bezoekersruimte, kletsen. Zij nemen koekjes mee, of chocola. Ik vind het nog altijd belangrijk om goed voor mijn gasten te zorgen en probeer ze altijd voor te zijn met het aanbieden van koffie. Dat heb ik altijd leuk gevonden, gastvrouw zijn.

Maar de gezelligheid tijdens de bezoekjes blijft voor mij het belangrijkst.

Met mijn man heb ik in Haarlem gewoond, daar was ik heel gelukkig. Ik vond het altijd heel gezellig om mensen om mij heen te hebben. En als er mensen langskwamen, de buren bijvoorbeeld, mochten ze heel weinig doen bij mij. Gewoon lekker zitten. Ik vond het leuk om voor de mensen te zorgen.

Vroeger heb ik de Mulo gedaan en daarna heb ik in een damesmodezaak gewerkt. Ook stond ik vaak achter de kassa in de slagerij van mijn vader. Goed vlees hadden we daar. Helaas, denk ik weleens, is het vlees dat ik nu op mijn bord krijg niet meer zo goed als vroeger.

Mijn man is een tijd geleden overleden. Maar ik heb een dochter, zij komt regelmatig langs. Ook de hulp die ik al jaren heb en mijn steun en toeverlaat is, is nog heel betrokken. Samen met Mantelaar is er zo een klein netwerkje aan zorgers die bij mij een oogje in het zeil houden. Dat is voor iedereen prettig. Meestal kan ik het niet laten hen één van mijn levenslessen mee te geven: Het leven is een schouwtoneel. Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel.